Kelgore

Een strijder voor vrijheid, met een dodelijke woede

Description:
Bio:

Uiterlijk
Ondanks dat hij een groot gedeelte van zijn leven in de wouden en als slaaf heeft geleefd ziet Kelgore er(indien mogelijk)schoon en(voor een bugbear) geciviliseerd uit. Zijn bruine vacht houd hij goed onderhouden en zijn harnas houd hij altijd in perfecte conditie.

Achtergrond
De strijd voor vrijheid van een gekwelde ziel

Kelgore’s verhaal begint in een van de slavenkampen lang de drakentong rivier. Hier leefde hij las kind onder de mantel van hopeloosheid zoals vele van zijn soort nog steeds doen. Het eerste sprankje hoop ontkiemde in zijn achtste levensjaar, toen hij ontdekte dat er in de wouden niet ver van het kamp nog altijd vrije bugbear’s leven en er dus mogelijkheid is om vrij te leven van de slavendrijvers. Zins dat moment was de (relatief) kleine Kelgore in zijn hoofd allen maar bezig gaten te zoeken in de beveiliging en plannen aan het bedenken om aan de slavendrijvers te ontsnappen. Twee maanden was dat zijn dagelijkse bezigheid, maar na deze periode van kortstondige blijdschap en teleurstellingen had hij eindelijk een plan en mogelijkheid gevonden om met een paar anderen te ontsnappen. Met wat geluk (en misschien wat hulp van de goden) werkte zijn plan tot in perfectie en wist Kelgore met twee anderen ongemerkt te ontsnappen. Na een nacht te hebben gerent richting het geesten woud waren de drie“kleine” bugbears uitgeput achter een paar bosjes gaan rusten, tot ze in de verte de alarmbellen van het kamp hoorden rinkelen gesterkt voor hun angst om weer gevangen te worden bleven de door lopen naar de wouden die ze al in de horizon konden zien.

Toen zagen ze tot hun schrik een paar ruiters in de verte hun kant op. Ondanks dat de ruiters hun waarschijnlijk nog niet hadden gezien, zouden ze dat wel doen naarmate ze dichterbij kwamen. Dus gingen de kleine vluchtelingen nogmaals hun vermoeidheid trotseren en begonnen ze aan wat ongeveer een sprint zou zijn van 10 minuten. Nog geen minuten later gebeurde wat ze al freesde en werden de bugbears gezien door de hobgoblin ruiters, die ze nu met hen snelle paarden hun zo zouden inhalen. Toen Kelgore inzag dat de ruiters hun zouden bereiken lang voordat zijn uitgeputte metgezellen in het bos zouden kunnen komen, vulde zijn gedachten zich met het leed wat hem de afgelopen jaren was aan gedaan. Herinneringen van vol pijn maakten zich meester van hem en vol woede stormde hij met een grote tak van de grond op hun achtervolgers af. Voordat deze doorhadden wat er gebeurde sloeg Kelgore met een geweldige dreun de voorste ruiter van zijn paard af en een strijd van leven of dood (voor Kelgore) begon. Ondanks dat de jonge Kelgore nog onervaren was in het gevecht wist hij met zijn grote kracht en instinctieve woede zich redelijk te verweren tegen zijn achtervolgers. Één van de ruiters wist Kelgore buiten bewustzijn te slaan, maar toen begonnen de andere twee serieus op hem in te slaan en liep Kelgore vele verwondingen op. Terwijl hij zijn kracht uit hem voelde vloeien begon Kelgore nog aan een laatste uitval voor alles zwart werd en hij bewustzijn begon te verliezen. Vlak voor dat moment hoorde hij een vogel schreeuwen niet ver van hem en nog een paard aan komen reiden in de verte en toen verloor hij bewustzijn en weet hij net wat er verder gebeurde.

Een onbekende tijd later word Kelgore wakker in een tent naast een kampvuur in een uitgestrekt woud en behalve een grote havik die hem met grote ogen aankijkt is het kamp verlaten. Door de pijn over zijn hele lichaam word hij gedwongen te blijven liggen en al snel valt hij weer in slaap. Dan schrikt hij wakker door het geluid van voedstappen en hoort hij zachte stemmen praten in een onbekende taal. Dan ziet hij in de deuropening een aantal wezens staan die hij vermoed elven zijn en de vrouw die vooraan staat zegt met een vriendelijke stem “rust maar uit kleintje in Mielikki’s armen zal je geen kwaad overkomen”. Onder de zorg van de elven genazen de wonden van Kelgore snel en leerde hij de taal van de streek (Metsä) na de vele jaren van afzien breekt er nu een gelukkige periode aan in het leven van de jonge Kelgore en als pleegkind van zijn redder (Arthelis) leerd hij de kunst van het vechten. Ondanks dat de elven altijd vriendelijk tegen hem zijn was Kelgore toch wat eenzaam omdat hij zijn sparmaatjes snel voorbij bleef groeien en door zijn grote formaat was hij konstand bank iemand per ongeluk pijn te doen. Alsof zij het aanvoelde vroeg de lokale priesteres van Mielikki het om hulp bij de verzorging van een aantal jonge haviken met veel plazier deed hij zijn taakje en hij kreeg een sterke band met een van de jonge die hij Maerion noemde. Na een aantal jaren te hebben geleefd bij de elven kreeg Kelgore de behoefte om te gaan reizen en zamen met Maerion ging hij op reis.

Kelgore

On the Shoulders of Heroes jivan9